Bu web sitesinden ayrılmak üzeresiniz. Emin misiniz?

Kabul ediyorum, beni oraya götür

1990 - 1999

  • Victory for Tadahiko Taida and Eddie Lawson at the Suzuka 8 Hourse in 1990

  • Yamaha'nın seksenli yıllardaki 500cc Dünya Grand Prix şampiyonları "King Kenny" Roberts ve Eddie Lawson'ın bayrağını 1990'ların başında Wayne Rainey devraldı.

  • 1990 yılında Rainey, Suzuki pilotu Kevin Schwantz ile girdiği kıyasıya rekabetten sürücüler klasmanında şampiyonlukla çıktı. Tamamı sezonu ilk 10'da bitiren pilotları Juan Garriga, Jean-Philippe Ruggia, Christian Sarron ve Eddie Lawson sayesinde Yamaha da üreticiler şampiyonasını kazandı.

  • Fierce battle at the 1990 Japanese GP between #1 Eddie Lawson, Mick Doohan (Honda), Kevin Schwantz (Suzuki) and Wayne Gardner (Honda) in pursuit of Wayne Rainey

  • Wayne Rainey wins Australian and US GP in 1991, setting the foundation for his 2nd consecutive championships title.

  • Bu da Yamaha'nın başta Wayne Rainey olmak üzere genç kuşak pilotlarına güvenmesini ve yeni yetenekleri keşfetme motivasyonu sağladı. Bu sırada, YZR500 fabrika modelinde büyük ilerlemeler kaydedildi. 1989'da YZR500 (OWA8) fabrika modelinde ilk kez veri kaydedicisi kullanan Yamaha, 1990'da farklı ebatlar ve daha yüksek motor gücü ile OWC1'i, ardından 1991'de ise bilgisayarlı elektronik süspansiyon (CES) donanımlı OWD3'ü üretti. Tüm bu değişiklikler, Rainey'nin art arda kazandığı şampiyonluklarda etkili oldu. Şüphesiz, Yamaha'nın rakipleri de boş durmuyorlardı. Güçlü fabrika modellerini kullanan, üst sıralardan inmeyen en başarılı beş pilotun -Wayne Rainey (Yamaha), Kevin Schwantz (Suzuki), Mick Doohan (Honda), Wayne Gardner ve Eddie Lawson (Cagiva)- o yılki derece mücadeleleri dünyanın dört bir yanındaki yarışseverlere ekrandan gözlerini alamadıkları heyecan verici yarışlar izletti.

  • En gelişmiş yüksek performans motosikletleri ve en iyi pilotlar ile yarışan fabrika takımları ile üretim araçlarına veya daha eski GP aletlerine erişimde güçlük çeken özeller arasındaki makasın giderek açılması üzerine Yamaha, 1992 yılında OWC1'in motorunu satışa çıkardı ve bazı takımlara yepyeni motosikletler kiraladı. Böylece start pozisyonu, en yeni özelliklere sahip OWE0, daha eski YZR500'ler ve özel üretilen, YZR500 motorlu makineler gibi 23 adet Yamaha donanımlı araçla doldu. Yamaha o yıl üreticiler klasmanında galibiyet elde etmemiş olsa da Wayne Rainey üst üste üçüncü kez sürücülerde şampiyonluğa ulaştı. 1993 yılında, en iyi pilotlar -Rainey, Schwantz, Doohan, Luca Cadalora (Rainey'nin takım arkadaşı) ve Daryl Beattie- arasındaki mücadele tekrar kızıştı. Rainey, sezonu 11. tura kadar önde götürerek üst üste dördüncü şampiyonluk beklentisi yarattı. Ancak ne yazık ki şansı yaver gitmedi. Misano'daki Nations GP'nin üçüncü turunda öne geçen pilot, 10. turun ilk virajından çıkarken kontrolü kaybederek kötü bir düşüş yaşadı. Sırtından aldığı ağır yaralar, yarış kariyerini sonlandırdı. O yıl Rainey'nin kendisini genel sıralamada ikinciliğe taşıyan birikmiş puanları, Cadalora'nın dördüncülüğü ve diğer Yamaha pilotlarının son sıralamaları, Yamaha'ya her şeye rağmen üretici şampiyonluğunu getirdi. Hava kutusu basınçlandırma sistemi sayesinde girişi daha verimli bir YZR500 (OWF9) kullanan Luca Cadalora 1994 ve 1995 yıllarında sırasıyla ikinci ve üçüncü sırada yer aldı.

  • Luca Cadalora rode four times on YZR250 (1987-1990) and later a YZR500 (1992-1995, 1997-1998)

  • Norifumi “Norick” Abe was overjoyed when he won the 1996 Japanese GP.

  • 1996 ve sonraki yıllarda, toz metalürjisi ürünü özellikli pistonlar, revize edilen V açısı, tahrik aksı konumu ve diğer yenilikler ile donatılan YZR500'leri süren Norifumi "Norick" Abe ve Massimiliano "Max" Biaggi gibi pilotlar istikrarlı bir şekilde yüksek performans gösteriyorlardı. Ancak rakiplerinin şampiyonluğa yükselmelerini engelleyemediler. Yamaha'nın 500cc Dünya Grand Prix Şampiyonası'nda üretici ve sürücü klasmanlarında tekrar zirveye çıkması için altı kişiye ve 11 sezona daha ihtiyaç vardı. John Kocinski tekli krank mili ve kaplin dengeleyicisi ile donatılan 90 derecelik V-ikiz motorlu YZR250 (OWB9) ile 1990 yılının son yarışında Honda pilotu Carlos Cardús ile girdiği başa baş mücadelede öne geçerek ilk kez 1990'da 250cc Dünya Grand Prix Şampiyonası'na damga vurdu. Birkaç yıl sonra, 1993 yılında, bir önceki Japonya Yol Yarışı Şampiyonu Japon pilot Tetsuya Harada, TZ250M (0WF3) ile sezon başındaki yarışları kazanarak garantilediği kritik puanlarla Kocinski gibi (yakın zamanda Suzuki'ye geçti), Biaggi, Capirossi, Reggiani (Honda) ve Ruggia (Aprilla) gibi önemli rakiplerine karşı ciddi bir tehdit oluşturdu. Son olarak, İspanya'daki Jarama final yarışının ilk yarısında lastik aşınmasını en aza indiren Harada, 20. turda hızını geliştirerek söz konusu pilotları bir bir geçti ve müthiş bir galibiyete imza atarak Japonya'dan çıkan ikinci Dünya Şampiyonu oldu.

-
  • Harada ve Yamaha sonraki yıllarda, pek çok denemeye rağmen çeşitli aksilikler yüzünden 250cc şampiyonluğunu geri alamadı. (1994 (yedincilik), 1995 (ikincilik, son yarışta tanıtılan yeni YZR250) ve 1996 (sekizincilik)). 250cc'de iki yıllık bir aranın ardından Yamaha, fabrika takımı pilotları Shinya Nakano ve Olivier Jacques ile 1999 yılında tekrar bu sınıfa girdi. O yıl genel klasmanda Nakano dördüncü, Jacques yedinci oldu. Ancak milenyuma girerken pistler bu iki pilotun müthiş şampiyonluk yarışına sahne olacaktı. TZ125, doksanlarda geri döndü. Dünya Grand Prix Şampiyonası'nın 125cc sınıfında Japon pilotların adı daha sık duyulurken Yamaha da TZ125 geliştirmelerini sürdürerek yol yarışlarında daha etkili olmak ve şampiyonluğu geri almak için çalışıyordu. Yoshiaki Kato'nun 125cc Japonya Road Race Şampiyonası'nda TZ125 prototipi ile elde ettiği zafer sonucunda TZ125 1993'te Dünya Grand Prix Şampiyonası'na geri döndü. Yaklaşık 20 yılın ardından Yamaha'ya ilk 125cc galibiyetini nihayet tattıran pilot ise Jorge Martinez oldu. Dünya Grand Prix Şampiyonalarının yanı sıra, Yasumoto Nagai, Christian Sarron ve Dominique Sarron'dan oluşan takım 1994 yılında YZF750 ile Bol d'Or 24 Saat Dayanıklılık Yarışı'na katıldı. Yarışı 667 turda kazanarak rekor kırdılar.

  • Yasumoto Nagai at the 1994 Bol d’Or 24 Hours – winning championship’s title with Christian and Dominique Sarron.

  • #41 Noriyuki Haga won the 1997 All Japan Superbike Championship.

  • Yamaha, Dünya Superbike Şampiyonası'nda da çok aktifti. Yasumoto Nagai, 1995'te Hollanda ayağında ölümcül bir kaza geçirdiğinde şampiyonluk için avantajlı bir konumdaydı. Buna rağmen sezonu beşinci sırada bitirdi. 1996 yılında Colin Edwards beşinci, 1997'de Scott Russell altıncı oldu. Takıma 1998 yılında dahil olan ve sert ama sade tekniğiyle pek çok yarışseverin gönlünü çelen Noriyuki Haga ise üçüncü sezonunda ikinci sıraya kadar tırmandı. Yamaha, 1990'ların sonunda 4YZF750 yerine kullanmaya başladığı dört zamanlı YZF-R7 ile hem çok değerli tecrübeler edindi hem de 500cc Dünya Grand Prix Şampiyonası için dört zamanlı motor geliştirmek üzere veriler topladı.

1990 Motokros Dünya Şampiyonası'nda yarışan tek Yamaha pilotu Pekka Vehonen 250cc klasmanında şampiyon oldu, ertesi yıl ise fabrika modeliyle yedincilik elde etti. Peter Johansson'un seri üretim YZ250 ile dördüncü sırada tamamladığı yarış ile Yamaha, takımın yapısında değişikliğe gitmeye karar verdi. Yamaha Avrupa yetkilileri, daha önce profesyonel yarış ekiplerini yönetmiş olan Michele Rinaldi ile anlaştı. Yamaha, Donny Schmidt ve Alessandro Puzar'ın gelişi, Belgarda Yamaha takımındaki Robert Moore ve diğerleri ile birlikte Motokros Dünya Şampiyonası'nda beş takım, altı pilot ile boy gösterdi. Yeni Yamaha takımları çok geçmeden, 1992 yılında, şeytanın bacağını kırdı. Donny Schmidt, 250cc Motokros Dünya Şampiyonası'nı kazanan altıncı Yamaha pilotu olurken Moore ve Puzar sırasıyla ikinci ve dördüncü oldular. Böylece Yamaha beşinci kez üretici klasmanında şampiyonluğa ulaştı. Yamaha, 1994 yılında 125cc yarışlarına geri döndü. Rinaldi liderliğindeki takımda Moore, baştan aşağı yeniden tasarlanan YZ125 ile şampiyonayı kazandı. Belgarda Yamaha Takımı pilotlarından Alessio Chiodi 1997 yılında 125cc sürücü klasmanında Yamaha'ya üçüncü şampiyonluğu getirdi. Ayrıca, Yamaha, bu pilotların performansları sayesinde 1994, 1995, 1997 ve 1998 üretici klasmanı unvanlarını kazandı.

  • 1997 yılında Yamaha, 500cc yarışlarına bu kez yeni geliştirdiği hafif, kompakt ve yüksek performanslı dört zamanlı YZM400F (0WH2) fabrika modeliyle katıldı. O yıl Yamaha pilotu Andrea Bartolini, dördü motokros birinciliği olmak üzere toplamda sekiz defa podyuma çıktı, sezonu beşincilikle kapattı. Peter Johansson ise yılı altıncı sırada tamamladı. Bartolini'nin 1999 sezonundaki yedinci motokros birinciliği ile Yamaha, 16 yıl sonra 500cc sınıfında Motokros Dünya Şampiyonluğu gördü. Takım arkadaşı Puzar ile Yamaha pilotları Francisco Garcia Vico ve Miska Aaltonen, seri üretim YZ400F modelleriyle Yamaha'yı 1978 yılından bu yana aldığı ikinci 500cc üretici şampiyonluğuna taşıdı.

  • The YZM400F (0WH2) was Yamaha’s first 4-stroke motocrosser. Its first win was in 1997 when Bartolini won the first moto 500cc Motorcross World Championship round in Italy.

-

Andrea Bartolini clinched the 1999 500cc Motocross World Championship title.

  • After an unfortunate 1997 season, Doug Henry won the 1998 AMA 250cc Motocross title on a 0WK4 based on the YZ400F production model.

  • Adeta sınırsız bir güç kaynağı olan dört zamanlı Yamaha motorları, ABD'de de yaygın olarak kullanılıyordu. YZM400F (0WH2) ile 1997 AMA 250cc Supercross sezonunun final yarışını kazanan Doug Henry, dört zamanlı bir motokros motosikletiyle AMA Supercross etkinliğinde birinci gelen ilk pilot oldu.

  • O dönemde, klasik iki zamanlı motorlar da güçlenmişti. 1989'dan beri AMA Supercross kazanmayan Yamaha'nın 1996 ve 1997'de YZ125 modelini kullanan Kevin Windham ile kazandığı 125cc Batı bölgesi unvanını yine aynı motosikletle 1998'de John Dowd (Batı Bölgesi), 1999'da Ernesto Fonseca (Doğu bölgesi) ve 2000 yılında Stephane Roncada (Doğu bölgesi) takip etti. Ana 250cc sınıfında, Jeremy McGrath, YZ250M ile üst üste üç şampiyonluk (1998-2000) elde etti. Yamaha, doksanlı yıllardaki tüm yarış faaliyetleri arasında en büyük başarıyı Paris-Dakar Rallisinde gösterdi. Start ve finiş yerleri ile rotaları, dolayısıyla ismi 1990'larda değişse de etkinliğin özü aynı -Afrika'da geniş bir alana yayılan uzun mesafeli macera rallisi olarak- kaldı. Bu durum, kazanma faktörleri için de geçerliydi: 1) Üstün sürüş tekniğine ve sağlam bir azme sahip, dengeli kararlar alabilen pilot 2) Çıkabilecek her türlü sorun veya kaza ile başa çıkabilmek için gereken bilgi ve teknik beceri düzeyinde çok deneyimli bir destek ekibi, 3) Manevra kabiliyeti güçlü, hızlı ve dayanıklı bir yüksek performanslı off-road motosikleti. Yamaha'nın ideal dengeyi bulma yolunda nispeten zayıf olduğu alan üçüncü maddeydi.

  • Stéphane Peterhansel attending the YZE850T (0WD8), Yamaha’s last factory machine, in 1993. Yamaha took the 1-2-3 podium places that year.

-

1995 Paris-Dakar – Stéphane Peterhansel won his fourth Dakar on the in-line 2-cylinder TDM850-based XTZ850R.

  • Stéphane Peterhansel won his sixth  Dakar on the in-line 2-cylinder TDM850-based XTZ850TRX in 1998.

  • Nihayet 1991 yılında o da oldu. Yamaha, düşük ve orta hızda eskisine göre daha iyi performans gösteren ve düşük kalitede benzin yakabilen sekiz adet YZE750T (0WC5) motosiklet geliştirdi. Podyumdaki üç sırayı alan Stéphane Peterhansel, Gilles Lalay ve Thierry Magnaldi, Yamaha'ya toplamda üçüncü, son 10 yılın ise ilk Dakar zaferini kazandırdı. Peterhansel, motor hacmi 850cc'ye çıkarılan YZE750T (0WD8) modeli ile üst üste üçüncü şampiyonluğa ulaştı. Kural değişikliklerinden dolayı Yamaha'nın 1994 yılında yarışlardan çekilmekten başka seçeneği kalmamıştı. Ancak 1995 yılında "pazar genelinde en az 15 ürünün satılmasını" şart koşan katılım kurallarını XTZ850R modeli ile yerine getiren şirket yarışlara geri döndü. Stéphane Peterhansel hemen birincilik aldı. Edi Orioli, güncelleştirilmiş bir XTZ850TR ile katıldığı 1996 Dakar rallisinde açık ara üstünlük elde etti. 1997 ve 1998 yıllarındaki galibiyetleri ile Peterhansel, kariyerinde altı şampiyonluk elde ederek rekor kırdı. Yamaha Dakar'da toplam dokuz şampiyonluğa ulaşarak 20 yıllık Paris-Dakar Rallisinde kapanışı yapmış oldu.

  • Yamaha'nın 1970'lerin başında Mick Andrews ile başlayan trial macerasının 1980 ve 1990'lardaki odak noktası Japonya'ydı. Atsushi Ito ve Yamaha, monokros süspansiyon donanımlı TY250R ile 1987, 1988 ve 1990 Japonya Trial Şampiyonalarını kazandı. 1991'de Yoshihiro Nakagawa, 1993'te ise Pascal Couturier TY250Z seri üretim modeli ile şampiyonluk unvanını elde etti. Bu dönemde Japonya'da uzun süre hakim olan ekonomik çöküş, motosiklet sektörünü de önemli ölçüde etkiledi.  Yamaha, bir kez daha yarış faaliyetlerinde küçülmeye gitti; 1990'ların ikinci yarısında ise triallerden bir süre uzak kalmak zorunda kaldı.

  • Kings of the African Dessert – Stéphane Peterhansel claims a history-making sixth win in the Paris-Dakar Rally, surpassing Cyril Neveu (five wins).

Kaynak bilgileri ve görüntüler:

Spirit of Challenge – Sixty Years of Racing Success by Yamaha Motor Co., Ltd.

©Yamaha Motor Europe N.V. / Yamaha Motor Co., Ltd. / Yamaha Motor Türkiye

Bu web sayfalarındaki bilgi veya görüntüler, Yamaha Motor Türkiye, Yamaha Motor Europe NV, Yamaha Motor Co., Ltd'nin açık yazılı onayı olmadan asla ticari veya ticari olmayan amaçlarla kullanılamaz. Her zaman güvenli sürün ve yasalara uyun.